امیر دژاکام در گفت‌وگو با خبرنگار تئاتر خبرگزاری فارس در ارتباط با چالش‌های موجود عرصه تئاتر در شرایط بازگشایی گفت: قبل از هر چیز سلامتی و امنیت تماشاگر و بازیگر حائز اهمیت است. ما نمی‌توانیم در شرایطی که احتمال بیماری و انتقال ویروس برای بازیگر و تماشاگر مطرح است، فعالیت کنیم از سویی هم نمی‌توانیم زندگی‌مان را تعطیل کنیم.

وی با اشاره به وضعیت تراژیکی که تئاتر در آن گیر کرده است، گفت: این روزها باید تصمیم بگیریم که یا در سوراخ قایم شویم و یا با ریسک کار کنیم و این انتخاب خطرناکی است بهرهال از سویی رعایت پروتکل‌ها و بهداشت ، عقلانی است که در این زمینه هم به ما هم وزارت بهداشت و هم ستاد مقابله با کرونا تذکر می‌دهند و هم تئاتر یک شغل، هنر و عشق است که می‌خواهیم آن را شروع کنیم.

دژاکام با تأکید بر اولویت قرار دادن سلامتی تماشاگر و بازیگر گفت: بهرحال قابل پیش بینی است که با بازگشایی سالن‌ها خالی بمانند بنابراین بهتر این است که کارها را با مونولوگ شروع کنیم یعنی تعداد بازیگران و تیم اجرایی اندک باشند تا از این وضعیت موقت و گذار خارج شویم.

وی در ادامه افزود: باید نگاهی هم به برخی کشورهای مختلف دنیا بیاندازیم و ببینیم به لحاظ علمی و تجربی چه کاری در این شرایط انجام می‌دهند من در یک عکسی که مدتی است در فضای مجازی پخش شده دیدم که یکی از کشورها صندلی‌ها را یکی در میان برداشته‌اند، فرض کنید ما هم چنین کاری در سالن‌ها انجام دهیم که البته در این زمینه هم ستاد مقابله با کرونا به ۵۰ درصد ظرفیت سالن اشاره کرده و خوب هم هست . بهرحال این هم یک چالشی برای مخاطبانی است که به صورت خانوادگی تمایل دارند اجرا ببینند و در کنار هم اوقات خوبی داشته باشند منتها مدتی باید این شرایط را تحمل کنیم.

این کارگردان پیشکسوت تئاتر در پاسخ به این سوال که آیا فکر می‌کنید ضمانتی برای سلامت مردم و هنرمندان پس از بازگشایی سالن‌ها وجود داشته باشد،‌گفت:‌ خیر ، مطمئنا چنین ضمانتی نیست کمااینکه ما همین الان هم از خیابان رد شویم و اگر قبل از ما کسی سرفه یا عطسه کرده باشد و این ویروس به ما قابل انتقال است حتی اگر ماسک هم زده باشیم ، تضمینی وجود ندارد که انتقال پیدا نکند چرا که این ماسک های در دسترس ما هم استاندارد نیستند.

وی در این باره افزود: لذا باید بتوانیم انتخاب کنیم اگر تئاتر باز شود با این شرایطی که مطرح شد، بهتر است با گروه‌های کوچک نه اجراهای بزرگ ، با مونولوگ و بدون پشت صحنه یا پشت صحنه محدود شروع شود خاطرم می‌آید در جوانی که نویسندگی هم می‌کردم اجراهایی با تئاترهای خلوت به صحنه می‌بردیم . وگرنه اگر برنامه‌های قبل از کرونا را بخواهیم اجرا کنیم که فاجعه می‌شود.

دیدگاهتان را بنویسید